پایگاه خبری شاخص بازار: فولاد خوزستان طی پنج سال گذشته با دو فشار هم‌زمان مواجه بوده است؛ محدودیت‌های مکرر برق و گاز از یک سو و افزایش بهای حامل‌های انرژی از سوی دیگر. این وضعیت، علاوه بر کاهش تولید، هزینه تمام‌شده را افزایش داده و توان رقابت شرکت را در بازار داخلی و صادراتی تضعیف کرده است.
🔹 بر اساس آمارهای اعلام‌شده، محدودیت انرژی در سال‌های 1400 تا 1403 موجب از دست رفتن حدود 2 میلیون و 555 هزار تن تولید در فولاد خوزستان شده است. با احتساب حدود 991 هزار تن تولید ازدست‌رفته در سال 1404، مجموع این خسارت طی پنج سال به حدود 3 میلیون و 546 هزار تن می‌رسد؛ رقمی که ابعاد اثرگذاری ناترازی انرژی بر عملکرد این مجموعه را نشان می‌دهد.
🔹 در کنار کاهش تولید، رشد قیمت انرژی نیز فشار مضاعفی بر اقتصاد شرکت وارد کرده است. نرخ پایه گاز مصرفی فولادسازان در مردادماه نسبت به مدت مشابه سال قبل 176 درصد افزایش یافت و با احتساب مالیات و عوارض، به حدود 21 هزار و 522 تومان برای هر مترمکعب رسید. قیمت برق در بورس انرژی نیز در مقاطعی تا 16 هزار و 700 تومان به‌ازای هر کیلووات‌ساعت افزایش داشته است؛ نرخی که باید آن را قیمت مقطعی بازار دانست، نه تعرفه ثابت همه واحدهای صنعتی.
🔹 نتیجه این فشار دوگانه، کاهش تولید از یک طرف و افزایش هزینه از طرف دیگر است؛ ترکیبی که حاشیه سود صنعت فولاد را نیز به‌شدت تحت تأثیر قرار داده و بر اساس آمارهای مطرح‌شده، آن را از حدود 30 درصد به نزدیک 6 درصد رسانده است. در چنین شرایطی، منابع مالی لازم برای نوسازی تجهیزات، توسعه ظرفیت و سرمایه‌گذاری در تأمین انرژی نیز محدودتر می‌شود.
🔹 پیامد این وضعیت به فولاد خوزستان محدود نمی‌ماند. کاهش عرضه شمش، برنامه تولید کارخانه‌های نورد و تأمین مواد اولیه صنایع ساختمانی، لوازم خانگی و صنایع فلزی را مختل می‌کند و می‌تواند هزینه محصولات نهایی را افزایش دهد. در بخش صادرات نیز ناتوانی در تحویل به‌موقع، مشتریان خارجی را به سمت رقبا سوق می‌دهد؛ بازارهایی که بازپس‌گیری آن‌ها زمان‌بر و پرهزینه است.
🔹 اگر حمله دشمن زیرساخت‌های صنعت فولاد را هدف قرار داد، محدودیت‌های مزمن انرژی و افزایش قیمت حامل‌ها طی سال‌های متوالی، ظرفیت تولید، توان رقابت و بازارهای این صنعت را فرسوده کرده است؛ آسیبی که از نظر استمرار و گستره اثرگذاری بر زنجیره تولید، به‌مراتب عمیق‌تر و سنگین‌تر بوده است.
🔶 فولاد خوزستان صرفاً یک واحد تولیدی نیست؛ حلقه‌ای راهبردی در زنجیره تأمین فولاد، اشتغال و صادرات کشور است. تأمین پایدار انرژی و بازنگری در سازوکار قیمت‌گذاری برق و گاز، ضرورتی اقتصادی و ملی است. تداوم هم‌زمان محدودیت و گرانی انرژی، تنها تولید یک شرکت را کاهش نمی‌دهد؛ بلکه بازار داخلی، صنایع پایین‌دستی و جایگاه صادراتی ایران را نیز با خسارت مواجه می‌کند.